نفسى گردد مگر آنكه گرما راهى به بيرون پيدا كند . در هر حالت شايد پزشك دچار اشتباه شود و براى مقابله با گرمى مغز دستور مصرف غذاهاى سرد را بدهد . در اين صورت اگر غذاهاى سردى كه براى بيمار در نظر گرفته مىشود داراى مزاج سرد ساكن باشد و خلطها را رو به بيرون نراند خطرى عظيم براى بيمار ببار مىآورد . چرا كه اين سردى ساكن غير سيّال ابر بلغمى موجود در بالاى جمجمه را بيشتر و ضخيم‌تر كرده و گرماى حبس شده در جمجمه به شدّت به بافت مغز و اعصاب و عروق آن فشار آورده و ممكن است منجر به مرگ بيمار شود . براى مثال غذاى سرد غير سيال مانند گوشت گوساله و گاو و ماهى و غذاهاى سرخكرده و گوشت‌هاى خشك شده مانند قديد و گوشت‌هاى كنسرو شده مانند سوسيس و كالباس در حالات بحرانى سر كه فشار داخل جمجمه افزايش يافته و بيمار را پريشان و آسيمه سر كرده است امكان خروج گازهاى گرم را غير ممكن نموده و مىشود آنچه نبايد بشود . تشنج و خواب سنگين كه بيدارى بعد از آن وجود ندارد ، در اين حالت بيمار را از پاى در خواهد آورد . سردى اين غذاها در عروق گرمازدهء مغز باعث كند شدن حركات خون و لنف شده و بيش از پيش بافت‌ها و مويرگ‌ها و آوندهاى مغز را تحت فشار قرار مىدهد . شايد مهلك‌ترين غذا در اين حالت بحرانى كه بيمار دچار فشار شديد فضاى داخل جمجمه و تشنج و كلافگى شده و خواب گيج و منگى در حال استيلا است ، خوردن غذاى غير سيالى مانند ماهى باشد . حال آنكه مصرف ملينات و مسهلات سرد در اين حالت بدليل آنكه حركات طبيعى گردش خون و لنف و گازها را بهبود بخشيده و به خروج اين گازها مىانجامد ، مىتواند خطرات جدّى و موقت فشار داخل جمجمه را از ميان بردارد و بيمار را موقتا از خطر برهاند . غذاها در اين حالت بايد به رقيق شدن خون و لنف و لطيف شدن گازها كمك نمايد و اعتدال لازم را به حركت گردش خون و خروج گازها و مواد زائد ريخته شده در مغز كه